سال بخشش گناهان ترتيب داده شود تالي بيتالمقدس بود. جمعيت برخي شهرهاي زيارتي بينالمللي از ايجاد نخستين مسافرخانهها براي قبول مسافران در گذرگاههاي آلپ و پيرنه معلوم ميشود. در سدهٴ سيزدهم، چنين مسافرخانههايي در رونسس وايّ1 پيرنه، همچنين در گراند سن برنار،2 سمپلون3 و گذرگاهاي سپتيمر4 آلپ وجود داشت (آخري به دورهٴ كارولنژي مربوط ميشد). قديميترين فرقهٴ شهسواري، يعني فرقهٴ قديس يوحناي اورشليمي (شهسواران مهماننواز) پيش از سال 1099، براي مراقبت و حمايت از زايران تأسيس شد.5 مسيحيان معمولاً مجبور به زيارت نبودند، ولي انگيزههاي زيادي براي اين كار داشتند، خواه كسب آمرزش، كفارهٴ گناهان، يا اداي نذر. زيارتهاي كيفري اغلب در مجازات دادگاههاي كليسايي و كشوري پيشبيني ميشد. اين رسم چنان خوب تثبيت شده بود كه در بسياري شهرها فهرستهاي درجهبندي شدهاي براي هر يك از گناهان وجود داشت، همچنين ميشد كسي را با گرفتن مبلغ معيني پول يا اجير كردن نايبالزياره از زيارت معاف كرد.6
همچنين بهاحتمال زياد بسياري از مردم چندان بهخاطر انگيزههاي ديني به زيارتگاههاي دوردست نميشتافتند، بلكه بيشتر در پي ارضاي روح ماجراجويي خويش، عشق به سفر، يا فرار از خانواده يا خويشاونداني بودند كه آنان را ميآزردند. در اينجا، انگيزههاي زايران مورد توجه ما نيست، بلكه بدين امر توجه داريم كه بسياري از آنان جادههاي اصلي اروپا را تقريباً در هر جهتي ميپيمودند: اين زايران تنها عصا و قمقمهٴ خود را حمل نميكردند، بلكه بسياري چيزهاي مادي و غيرمادي را هم با خود ميبردند. آنان بدون دانستن و به خاطر داشتن برخي چيزها، و داشتن شناخت ديگري از جهان نميتوانستند مدت درازي سفر كنند. مانند حشرات يا پرندگاني كه ناقلان نادانستهٴ گرده يا دانهاند، اين زايران بهانتقال هر نوع عادات و افكار از يك گوشهٴ اروپا به گوشهٴ ديگر آن كمك كردند.
بدبختانه زايري كه در جستجوي معجزه بود بسيار فريبخوار و بيشتر مستعد انتقال افسانههاي خارقالعاده بود تا امور عادي. از اينرو، آثار مربوط به زايران، داراي ارزش علمي بسيار ناچيزي است، با اين حال حجم آن چشمگير است و تجزيه و تحليل آن راجع به رفتار و